مــجــنــون عــشــق

گله کم کن که من بيمارم از عشق

به تن در هر زمان تب دارم از عشق

 می دونم حال و روز و روزگارم

ولی می دونم که مجنون وارم از عشق

اگر در سينه ی خاکم سپارند

نبيند کس دمی بيزارم از عشق

دلم هر روز و شب بی تاب وتب نيست

که من شب تا سحر بيدارم ا ز عشق

سرم راحت به بالينم نيايد

که از سر ياد او نگذارم از عشق

تو ای ليلی وفا کن گم جفا کن

که من مجنون صفت سر شارم از عشق